FCI-Standard N° 97 / 12.11.2019

KLEINSPITZ

( Szpic Mały / Średni )

POCHODZENIE : Niemcy.

PATRONAT: FCI.

DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA: 12.11.2019.

UŻYTKOWOŚĆ:
Pies stróżujący i do towarzystwa.

KLASYFIKACJA F.C.I. :
Grupa 5 Szpice i psy pierwotne.
Sekcja 4 Szpice europejskie. Bez prób pracy.

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY:

Szpice niemieckie są potomkami „psów torfowych” (Torfhunde) z epoki kamiennej, „canis familiaris palustris Rüthimeyer” oraz późniejszych „szpiców osady palowej” (Pfahlbau); są one najstarszą rasą psów w Europie Środkowej. Wiele innych ras wywodzi się od nich.

WRAŻENIE OGÓLNE:

Szpice urzekają swą piękną szatą, nastroszoną z powodu obfitego podszerstka. Szczególnie imponujący jest bujny, przypominający grzywę, kołnierz wokół szyi (kryza) oraz obficie owłosiony ogon, noszony dumnie nad grzbietem. Lisia głowa z czujnymi oczami oraz małe, spiczaste, blisko osadzone uszy, nadają szpicowi jedyny w swoim rodzaju, charakterystyczny zadziorny wygląd.

WAŻNE PROPORCJE :

  • stosunek wysokości w kłębie do długości tułowia wynosi 1:1a.
  • Długość kufy do długości czaszki wynosi u szpica dużego, średniego i małego wynosi mniej więcej 2:3.

ZACHOWANIE / TEMPERAMENT:

Szpic niemiecki jest zawsze czujny, o żywym usposobieniu i niezwykle oddany swemu właścicielowi. Jest bardzo pojętny i łatwy do wyszkolenia. Jego naturalny brak zaufania w stosunku do obcych oraz brak instynktu myśliwskiego czynią go nie tylko idealnym psem stróżującym, zarówno na użytek domowy, jak i gospodarski, ale też wspaniałym psem do towarzystwa i rodzinnym. Nie jest ani lękliwy, ani agresywny. Odporność na warunki pogodowe, krzepkość oraz długowieczność to jego szczególnie wyróżniające cechy.

GŁOWA:

MÓZGOCZASZKA: średniej wielkości głowa szpica, widziana z góry, jest najszersza z tyłu i zwęża się w klin w kierunku czubka nosa.
Stop: od umiarkowanie do wyraźnie zaznaczonego; nigdy bardzo mocny.

TRZEWIOCZASZKA :
Nos: nos okrągły, mały i czysto czarny. U szpiców maści czekoladowej nos jest ciemnobrązowy.
Kufa: kufa nie jest wydłużona i pozostaje w harmonijnej proporcji do czaszki (mniej więcej 2:3).
Wargi: nieprzesadne, ściśle przylegające do szczęki i żuchwy; nie tworzą fałd w kącikach . Całkowicie czarne, u szpiców czekoladowych brązowe.
Uzębienie: szczęka i żuchwa normalnie rozwinięte, w pełnym zgryzie nożycowym, tj. górny łuk siekaczy ściśle zachodzi na dolny, a zęby ustawione są pionowo względem szczęki i żuchwy. 42 zęby, zgodnie z wzorem zębowym psa. Mocne kły dokładnie zachodzą na siebie. Brak kilku przedtrzonowców tolerowany jest u szpiców średnich i małych. Zgryz cęgowy dopuszczalny.
Policzki: łagodnie zaokrąglone, ale nie wydatne.
Oczy: oczy średniej wielkości, kształtu migdała, lekko skośne, ciemne. Powieki czarne, szpice maści czekoladowej mają powieki brązowe.
Uszy: małe, osadzone wysoko i stosunkowo blisko siebie; trójkątne i spiczaste; noszone zawsze pionowo, sztywne na końcach.

SZYJA: średniej długości, szeroka u nasady między łopatkami; nieco łukowata, bez podgardla; okryta grubym, gęstym włosem, tworzącym bogatą kryzę.

TUŁÓW:
Linia górna: łączy się wdzięcznym łukiem z krótkim, prostym grzbietem. Obficie owłosiony, rozmachany ogon częściowo położony na grzbiecie skraca i zaokrągla sylwetkę.
Kłąb: wysoki kłąb przechodzi niepostrzeżenie w grzbiet.
Grzbiet: możliwie jak najkrótszy, prosty i mocny.
Lędźwie: krótkie, szerokie, mocne.
Zad: szeroki i krótki, nie opadający.
Klatka piersiowa : piersiowa: głęboka, dobrze wysklepiona; dobrze rozwinięte przedpiersie.
Linia dolna i brzuch: Klatka piersiowa tak długa, jak to tylko możliwe; brzuch nieznacznie podciągnięty.

OGON: ogon osadzony wysoko; średniej długości. Skierowany w górę i zakręcony do przodu nad grzbietem; prosty od nasady. Spoczywa stabilnie nad grzbietem; pokryty bardzo gęstym włosem. Podwójny skręt na końcu ogona jest dopuszczalny.

KOŃCZYNY

KOŃCZYNY PRZEDNIE: proste; dosyć szeroko rozstawione, o mocnym kośćcu.
Łopatka: dobrze umięśniona i mocno związana z klatką piersiową. Długa i dobrze kątowana.
Ramię: mniej więcej tej samej długości co łopatka, tworzy z nią kąt 90 stopni.
Łokieć: mocny, ściśle przylegający do klatki piersiowej; ani odstający, ani ustawiony podsiebnie.
Przedramię: średniej długości w stosunku do ciała; silne i zupełnie proste. Na tylnej krawędzi frędzle.
Śródręcze: mocne, średniej długości; nachylone pod kątem 20° (w stosunku do pionu).
Łapa: jak najmniejsza; okrągła i zwarta, o dobrze wysklepionych i zwartych palcach, zwana kocią. Pazury i opuszki jak najciemniejsze.

KOŃCZYNY TYLNE: bardzo umięśnione i obficie owłosione aż do stawów skokowych, proste równoległe.
Udo i podudzie: udo i podudzie mniej więcej równej długości.
Kolano: mocne, umiarkowanie kątowane; w ruchu nie odchylane na zewnątrz, ani do środka.
Śródstopie/staw skokowy: śródstopie średniej długości, bardzo mocne i pionowe względem podłoża.
Stopa: jak najmniejsza; okrągła i zwarta, o dobrze wysklepionych i zwartych palcach, zwana kocią. Opuszki grube i twarde. Pazury i opuszki jak najciemniejsze.

CHODY: szpice niemieckie poruszają się prosto do przodu, z dobrym napędem, płynnie i sprężyście.

SKÓRA: na całym ciele przylegająca, niepofałdowana.

SZATA:

SIERŚĆ: niemiecki szpic duży, średni i mały mają szatę dwuwarstwową, składającą się z prostych i wyraźnie nastroszonych włosów okrywy i krótkiego, gęstego podszerstka, o strukturze bawełny. Głowa, uszy, przód przednich i tylnych kończyn oraz łapy – okryte krótkim, gęstym (aksamitnym) włosem. Reszta tułowia okryta długą, bogatą szatą. Włos nie może być falisty, kędzierzawy, ani kosmaty; na grzbiecie nie może być przedziałka. Szyja i łopatki porośnięte gęstą grzywą. Na tylnych stronach przednich kończyn obfite frędzle, z tyłu obfite portki sięgające stawu skokowego. Ogon obficie owłosiony. Szata nie może wyglądać na wymodelowaną..

MAŚĆ: Niemiecki szpic mały / średni: biała, czarna, czekoladowa, pomarańczowa, szara cieniowana i inne.

Szpice innej maści: Określenie „innej maści” oznacza następujące kolory – kremowy, kremowy z nalotem, pomarańczowy z nalotem, czarny podpalany i łaciaty. U psów łaciatych tło musi być zawsze białe, a łaty jednej barwy: czarne, czekoladowe, szare cieniowane, pomarańczowe, pomarańczowe z nalotem, kremowe lub kremowe z nalotem. Pożądane, by łaty były rozmieszczone na całym ciele.

WIELKOŚĆ:
Wysokość w kłębie:
Szpic niemiecki średni: 35 cm +- 5 cm
Szpic niemiecki mały : 27 cm +- 3 cm
Każda odmiana szpica niemieckiego powinna mieć wagę odpowiednią do swej wielkości.

WADY:
Wszelkie odstępstwa od podanego wzorca powinny być uznane za wady i oceniane w zależności od ich nasilenia oraz wpływu na zdrowie i komfort życia psa. .

WADY DUŻE:
– Wady budowy.
– Głowa zbyt płaska.
– Głowa wyraźnie jabłkowata.
– Nos, powieki i wargi barwy mięsa.
– Wady uzębienia, braki zębowe.
– Oczy zbyt duże i zbyt jasne.
– Oczy wyłupiaste.
– Wady ruchu.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
– Agresja lub wyraźna lękliwość.
– Nienormalna budowa lub zachowanie.
– Otwór w ciemieniu.
– Przodozgryz, tyłozgryz, zgryz przemienny.
– Entropion lub ektropion.
– Uszy nie całkiem stojące.
– Wyraźne białe znaczenia lub łaty u wszystkich szpiców innych niż białe.
– Wszelkie umaszczenia nie wymienione we wzorcu.

Każdy pies o nienormalnej budowie i/lub przejawiający zaburzenia zachowania powinien być zdyskwalifikowany.

N.B.: Samce muszą mieć dwa normalnie wykształcone jądra, w pełni wyczuwalne w mosznie.

link do wzorca w formacie pdf na stronie ZKwP:

https://www.zkwp.pl/szpice_niem.pdf