O rasach


                                                       WZORZEC RASY

                                                 MASTIF TYBETAŃSKI
                                         FCI-Standard N° 230 / 02. 04. 2004

MASTIF TYBETAŃSKI (DO-KHYI; Tibetan Mastiff) FCI-St n° 230 – 02.04.2004 2 POCHODZENIE: Tybet. PATRONAT: FCI. DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA: 24.03.2004. UŻYTKOWOŚĆ: Pies do towarzystwa i stróżujący.

KLASYFIKACJA F.C.I.: Grupa 2 Pinczery, sznaucery, molosy i szwajcarskie psy do bydła. Sekcja 2.2 Molosy typu górskiego. Bez prób pracy.

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY: Mastyf tybetański (Do Khyi) to prastara rasa psów, pilnujących stad w Himalajach i stróżujących w tybetańskich klasztorach. Od starożytności narosło o niej wiele mitów. Od Arystotelesa (384-322 p.n.e.) po słynne dzieło Marco Polo, który udał się do Azji w roku 1271 wzmianki o tej rasie podkreślają jej siłę, tak fizyczną, jak i charakteru, oraz imponujący wygląd. Nawet szczekanie tybetańskich mastyfów opisywano jako jedyne w swoim rodzaju i swoiste dla tej rasy. Dawni europejscy kynolodzy, jak Martin, Youatt, Megnin, Beckmann, Siber, Strobel i Bylandt starali się zebrać jak najwięcej wiadomości o tych psach i zafascynowani byli jej pochodzeniem i znaczeniem w kulturze Tybetu; niektórzy z nich uważali wręcz, że są one przodkami wszystkich molosów i psów górskich. Jednym z pierwszych mastyfów tybetańskich, jakie poznał świat zachodni, był pies, przysłany w darze dla Królowej Wiktorii przez Wicekróla Indii, Lorda Hardinge, w 1847 roku. W latach osiemdziesiątych XIX wieku Edward VIII, wówczas Książę Walii, przywiózł do Anglii kolejne dwa psy. Pierwszy miot mastyfów tybetańskich urodził się w 1898 roku w ZOO w Berlinie. FCI-St n° 230 – 02.04.2004 3

WRAŻENIE OGÓLNE: Pies masywny, ciężki, proporcjonalnie zbudowany, o mocnym kośćcu. Imponujący, o solidnym, poważnym wyrazie. Łączy majestatyczną siłę, krzepę i wytrzymałość, przystosowany jest do pracy w różnych warunkach klimatycznych. Długo dojrzewa; suki osiągają ją w pełni w wieku 2- lat, a psy nie wcześniej, jak w 4 roku życia. WAŻNE PROPORCJE:  Długość czaszki od stopu do guza potylicznego równa długości kufy, ale kufa może być też trochę krótsza.  Długość tułowia nieco większa od wysokości w kłębie.

ZACHOWANIE/ TEMPERAMENT: Pies niezależny, z natury obrońca, wzbudzający respekt. Niezawodny stróż terenu i obrońca rodziny.

GŁOWA: Mocna, ciężka, szeroka. U dorosłych osobników od oka do kąta pyska może rozciągać się fałda skóry.

MÓZGOCZASZKA: Czaszka: Duża, bardzo lekko zaokrąglona, z wyraźnym guzem potylicznym. Stop: Wyraźny.

TRZEWIOCZASZKA: Nos: Duży jak najciemniejszy przy danym umaszczeniu, o dobrze rozwartych nozdrzach. Kufa: Dobrej szerokości, dobrze wypełniona i głęboka, tępo zakończona. Wargi: Dobrze wykształcone, zakrywające żuchwę. Uzębienie: Szczęki mocne, kompletny zgryz nożycowy: siekacze szczęki ściśle zachodzą przed siekacze żuchwy. Dopuszczalny zgryz cęgowy. Zęby równomiernie rozmieszczone. Oczy: Średniej wielkości, w różnych odcieniach brązu odpowiednio do umaszczenia, im ciemniejsze, tym lepiej. Szeroko rozstawione, owalne, lekko skośne. Powieki dobrze przylegające. Wyraz pełen godności. FCI-St n° 230 – 02.04.2004 4 Uszy: Średniej wielkości, trójkątne, wiszące, osadzone pomiędzy krawędzią czaszki a okiem, skierowane do przodu, szczególnie gdy pies jest pobudzony, i przylegające do policzków. Pokryte miękkim, krótkim włosem.

SZYJA: Mocna, dobrze umięśniona, łukowato wysklepiona. Podgardle niewielkie. Gęsta, okazała kryza, zwłaszcza u samców.

TUŁÓW: Mocny. Grzbiet: Prosty, umięśniony. Zad: Szeroki, raczej poziomy. Klatka piersiowa: Raczej głęboka, średniej szerokości, o dobrze wysklepionych żebrach, kształtu sercowatego. Spodnia krawędź mostka sięga poniżej łokcia. OGON: Średniej długości, osadzony wysoko w jednej linii z grzbietem, w ruchu i przy pobudzeniu noszony wysoko, luźno zawinięty nad grzbietem, dobrze owłosiony.

KOŃCZYNY PRZEDNIE: Proste, dobrze kątowanie i porośnięte obfitą sierścią. Łopatka: Skośna, dobrze umięśniona. Łokcie: Nie wykręcone na zewnątrz ani do wewnątrz. Podramię: Proste, o mocnym kośćcu. Śródręcze: Mocne, lekko nachylone.

KOŃCZYNY TYLNE: Mocne, dobrze umięśnione i kątowanie. Oglądane z tyłu – równoległe. Udo: Dość długie, mocne, dobrze umięśnione, ale nie przeładowane mięśniami. Kolano: Dobrze kątowane. Staw skokowy: Mocny, niski. Wilcze pazury mogą być pozostawione. ŁAPY: Dość duże, mocne, okrągłe i zwarte, palce dobrze wysklepione, obfity włos między palcami. FCI-St n° 230 – 02.04.2004 5 CHODY: Ruch zdecydowany, a przy tym lekki i elastyczny, z dobrym wykrokiem i silnym napędem kończyn tylnych. Przy większej prędkości z tendencją do zbieżności. Stęp pełen godności. Mastyf tybetański sprawnie i wydajnie porusza się w każdym terenie. SZATA SIERŚĆ: Twarda, gęsta, struktura ważniejsza od obfitości. Włos okrywowy nie przesadnie długi ani gruby, ale szorstki, prosty i nastroszony, w żadnym razie nie jedwabisty, falisty czy kędzierzawy. Podszerstek gęsty i wełnisty, w miesiącach letnich skromniejszy. U samców sierść wyraźnie bardziej imponująca niż u suk. Obfita sierść na szyi i łopatkach tworzy kryzę. Ogon obficie owłosiony, na udach wyraźne portki. MAŚĆ: Intensywnie czarna, z podpalaniem lub bez; błękitna z podpalaniem lub bez złota, śniada. Barwy możliwie czyste; podpalanie od intensywnie kasztanowego po jaśniejsze. Dopuszczalna biała gwiazdka na piersi, a tolerowane małe białe znaczenia na łapach. Podpalanie występuje nad oczami, na dolnych partiach kończyn i spodzie ogona, na kufie. Tolerowane okulary wokół oczu.

WIELKOŚĆ:

Wysokość w kłębie: Psy: nie mniej jak 66 cm. Suki: nie mniej jak 61 cm. WADY: Wszelkie odchylenia od podanego wzorca powinny być uznane za wady i oceniane w zależności od stopnia nasilenia i wpływu na zdrowie i sprawność psa. WADY DUŻE: Zła kondycja fizyczna i brak sprawności. Głowa lekka lub bardzo pomarszczona. FCI-St n° 230 – 02.04.2004 6 Obwisłe wargi. Obfite podgardle. Uszy duże i/lub nisko osadzone. Oczy jasne, przeszywające spojrzenie. Słaba pigmentacja, zwłaszcza na nosie. Beczkowate żebra. Ogon mocno skręcony nad grzbietem. Zbyt głębokie lub strome kątowanie tyłu. Ruch ciężki, związany. Wzrost poniżej minimum (tolerancja 2 cm).

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE: Agresja lub wyraźna lękliwość. Przodozgryz lub tyłozgryz. Każda maść oprócz wymienionych we wzorcu, np. biała, kremowa, czekoladowa, szara, lila, pręgowana, łaciata. Każdy pies o nienormalnej budowie i/lub przejawiający zaburzenia zachowania powinien być zdyskwalifikowany. N.B.: Samce muszą mieć dwa normalnie wykształcone jądra, w pełni wyczuwalne w mosznie.

WZORZEC RASY SHIBA INU
Wzorzec FCI nr 257
SHIBA

TŁUMACZENIE: Olga Jakubiel.
POCHODZENIE: Japonia.
DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA: 15.06.1992.
UŻYTKOWOŚĆ: Pies myśliwski do polowania na ptaki i małą zwierzynę. Pies do towarzystwa.

KLASYFIKACJA F.C.I.: Grupa 5 Szpice i psy ras pierwotnych.
Sekcja 5 Szpice azjatyckie i
rasy pokrewne.
Bez prób pracy.

ZARYS HISTORII RASY: Shiba była rodzimą japońską rasą już od czasów pierwotnych. Słowo „shiba” oznacza coś „małego”, „małego psa”. Środowiskiem, w jakim ukształtowała się shiba, był górzysty obszar, położony nad brzegiem Morza Japońskiego; [shiba] używana była [tam] do polowania na małą zwierzynę i ptaki. Przedstawiciele rasy różnili się od siebie nieznacznie, ze względu na zróżnicowanie miejsc ich pochodzenia. Ponieważ w latach 1868-1912 sprowadzano z Anglii takie psy, jak setery angielskie i pointery, polowania stały się w Japonii formą sportu. Krzyżowanie shiby z angielskimi psami stało się tak powszechne, że w okresie między rokiem 1912 a 1926 czysta shiba stała się prawdziwą rzadkością, której występowanie ograniczało się do obszarów, z których się wywodziła. Około roku 1928 myśliwi i inni wykształceni ludzie zainteresowali się ochroną czystej shiby; rozpoczął się poważny program ochrony niewielkiej liczby czystych linii, natomiast wzorzec rasy ostatecznie ujednolicono w 1934 r. W 1937 r. shiba została uznana za „pomnik przyrody”; następnie hodowano ją i ulepszano tak, by stała się znakomitą rasą, jaką znamy dziś.

WRAŻENIE OGÓLNE: Pies małej wielkości, harmonijny, o dobrym kośćcu i dobrze rozwiniętych mięśniach. Mocnej budowy. Szybki, swobodny i piękny chód.

ISTOTNE PROPORCJE: Stosunek wysokości w kłębie do długości tułowia wynosi 10:11.

USPOSOBIENIE/TEMPERAMENT: Temperament – wierny, o wyostrzonych zmysłach, bardzo czujny.

GŁOWA:
OKOLICA MÓZGOCZASZKI:
Czaszka: Szerokie czoło.
Stop: Wyraźnie zaznaczony, z delikatną bruzdą.
OKOLICA TWARZOCZASZKI:
Nos: Pożądany czarnego koloru. Grzbiet nosa prosty.
Kufa: Umiarkowanie gruba, zwężająca się.
Wargi: Przylegające.
Szczęka i żuchwa oraz uzębienie: Zęby mocne; zgryz nożycowy.
Policzki: Dobrze wykształcone.
Oczy: Stosunkowo małe, trójkątne, ciemnobrązowego koloru; zewnętrzne kąciki oczu skierowane ku górze.
Uszy: Stosunkowo małe, trójkątne, nieco pochylone do przodu, pewnie stojące.
SZYJA: Gruba, mocna i zharmonizowana z głową i tułowiem.

TUŁÓW:
Grzbiet: Prosty i mocny.
Lędźwie: Szerokie i umięśnione.
Klatka piersiowa: Głęboka; żebra umiarkowanie wysklepione.
Brzuch: Dobrze podciągnięty.

OGON: Wysoko osadzony, gruby, zdecydowanie zwinięty lub zagięty jak sierp nad grzbietem; gdy ogon jest opuszczony, jego koniec sięga niemal stawów skokowych.

KOŃCZYNY:
KOŃCZYNY PRZEDNIE: Widziane z przodu, przednie kończyny proste.
Łopatki: Łopatka umiarkowanie ukośna.
Łokcie: Przylegające.
KOŃCZYNY TYLNE:
Uda: Długie.
Podudzia: Krótkie, ale dobrze rozwinięte.
Stawy skokowe: Grube i mocne.
ŁAPY: Palce zwarte i dobrze wysklepione. Opuszki twarde i elastyczne. Pazury twarde, preferowane ciemnego koloru.

CHÓD/RUCH: Lekki i energiczny.

SZATA:
WŁOS: Włos okrywowy szorstki i prosty; podszycie miękkie i gęste; włos na ogonie nieco dłuższy i odstający.
MAŚĆ: Ruda, czarna podpalana, sezamowa, czarna sezamowa, ruda sezamowa.
Definicja koloru sezamowego:
• Sezamowy: Równomierne połączenie białych i czarnych
włosów.
• Czarny sezamowy: Przewaga czarnych włosów nad białymi.
• Rudy sezamowy: Rude tło, połączone z czarnymi włosami.
Wszystkie wspomniane wyżej kolory muszą mieć „urajiro”. „Urajiro”: Biaława szata po bokach kufy, na policzkach, spodzie żuchwy, szyi, klatce piersiowej, brzuchu i spodniej części ogona oraz wewnętrznej stronie kończyn.

WIELKOŚĆ I CIĘŻAR CIAŁA:
Wysokość w kłębie: Psy: 40 cm.
Suki: 37 cm.
Tolerancja 1,5 cm powyżej i poniżej.

WADY: Wszelkie odstępstwa od wyżej wymienionych cech należy uznać za wady, których ocena powinna być proporcjonalna względem ich stopnia i zasięgu.
• Sucze psy, samcze suki.
• Nieprawidłowy zgryz (przodozgryz lub tyłozgryz).
• Liczne braki w uzębieniu.
• Płochliwość.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
• Agresja lub nadmierna bojaźliwość.
• Nie stojące uszy.
• Wiszący lub krótki ogon.
Każdy pies, przejawiający fizyczne lub psychiczne nieprawidłowości, powinien zostać zdyskwalifikowany.

Uwaga: Samce powinny mieć dwa normalnie wykształcone jądra, całkowicie opuszczone do moszny.